Peki gerçekten daha mı öfkeli bir toplum olduk, yoksa bizi bu noktaya getiren şartlar mı ağırlaştı?

İçinde bulunduğumuz çağ, hepimizi sürekli bir hızın, rekabetin ve yetişme telaşının içine çekiyor. Daha fazlasını yapmaya, daha hızlı karar vermeye, daha güçlü görünmeye çalışırken kendi iç dünyamızla bağımızı kaybedebiliyoruz. Zihnimiz sürekli geçmişin pişmanlıkları ya da geleceğin kaygıları arasında gidip gelirken, bulunduğumuz anı kaçırıyoruz.

Belki de tahammülsüzlüğümüzün altında sadece dış dünyadaki sorunlar değil, kendi içimizde biriktirdiklerimiz de var.

Çünkü insan kendisiyle kurduğu ilişkiyi çevresine de yansıtır. İçinde sürekli bir mücadele, eleştiri ve huzursuzluk taşıyan kişi; dış dünyaya karşı da daha sert, daha savunmacı ve daha tepkisel hale gelebilir.

Bugün birçok tartışmanın asıl sebebi karşımızdaki insan olmayabilir. Bazen taşıdığımız yorgunluk, bastırdığımız duygular ve farkında olmadığımız stres, davranışlarımızın arkasındaki görünmez nedenlerdir.

Elbette hayatın zorluklarını inkâr edemeyiz. Ekonomik kaygılar, belirsizlikler, yoğun çalışma temposu ve sosyal baskılar hepimizi etkiliyor. Ancak bu şartlar içinde kendimizle nasıl ilişki kurduğumuz, nasıl tepki vereceğimizi belirleyen en önemli unsurlardan biri.

Tam da bu noktada farkındalık çalışmaları, yani mindfulness pratikleri, insanın kendine yeniden dönmesi için önemli bir alan açıyor.

Mindfulness bize yaşadığımız her şeyi değiştirme vaadinde bulunmaz; ancak yaşadıklarımız karşısında nasıl durduğumuzu fark etmemizi sağlar. Bir öfke geldiğinde hemen onunla hareket etmek yerine, “Şu anda içimde ne oluyor?” diye bakabilmeyi öğretir. Bir düşüncenin gerçek mi, yoksa sadece zihnimizin ürettiği bir hikâye mi olduğunu fark etmemize yardımcı olur.

Bazen birkaç dakikalık bilinçli nefes, bazen bedendeki bir gerilimi fark etmek, bazen de sadece kendimizi yargılamadan dinlemek bile büyük bir dönüşümün başlangıcı olabilir.

Çünkü daha anlayışlı bir toplum, sadece başkalarının değişmesiyle oluşmaz. Her bireyin kendi iç dünyasına gösterdiği özenle şekillenir.

Kendimize karşı daha şefkatli olmayı öğrendiğimizde, başkalarına karşı da daha anlayışlı hale geliriz. Kendi duygularımızı tanıdığımızda, karşımızdaki insanın duygularına da daha açık olabiliriz.

Belki de bugün hepimizin kendimize sorması gereken soru şu:

“Dünyaya verdiğim tepki, gerçekten yaşadığım olaydan mı kaynaklanıyor; yoksa içimde uzun zamandır taşıdığım yüklerden mi?”

Çünkü daha sakin, daha anlayışlı ve daha insani bir toplum inşa etmek; önce kendi içimizde daha fazla farkındalık geliştirmekle başlar.

Bazen değiştirmemiz gereken ilk şey dünya değil, dünyaya baktığımız zihnimizdir.