Sevgi, çoğu zaman büyük jestlerle, dramatik cümlelerle ya da kusursuz anlarla ilişkilendirilir. Oysa sevgi, gündelik hayatın en sade anlarında kendini gösterir: Birine dikkatle kulak vermekte, yargılamadan anlamaya çalışmakta, bazen sadece yanında sessizce durabilmekte. Sevgi; “ben buradayım” diyebilmektir, hem kendine hem de karşındakine.

Ama işin zor tarafı tam da burada başlar. Çünkü birçok insan sevgisini göstermekten kaçınır. Bunun altında çoğu zaman geçmiş deneyimler, kırgınlıklar, reddedilme korkusu ve öğrenilmiş davranış kalıpları yatar. Belki çocuklukta sevgi açıkça ifade edilmemiştir. Belki sevgi, koşullara bağlanmıştır. Ya da kişi, duygularını ifade ettiğinde incineceğini öğrenmiştir.

Bu yüzden bugün birçok yetişkin, sevgi hissettiği halde onu ifade etmekte zorlanır. Mesafe koyar, içine kapanır ya da sevgiyi dolaylı yollarla göstermeye çalışır. Oysa ifade edilmeyen sevgi, zamanla hem ilişkileri zedeler hem de kişinin kendi iç dünyasında bir ağırlığa dönüşür.

Sevgiyi ifade etmek, aslında bir cesaret meselesidir. Bu cesaret; kusurlu olmayı kabul etmekten, reddedilme ihtimaline rağmen kalbini açabilmekten geçer. Çünkü sevgi, kontrol edilebilen bir alan değildir. O, akış ister. Doğallık ister.

Burada önemli bir farkındalık devreye girer: Sevgi yalnızca karşı tarafa sunulan bir şey değildir. Aynı zamanda kişinin kendi ruh sağlığını besleyen, içsel dengesiyle doğrudan bağlantılı bir deneyimdir. Sevgi ifade edildikçe genişler, bastırıldıkça daralır. Ve insan, içinde tuttuğu her duygu gibi sevgiyi de zamanla taşımakta zorlanır.

Peki sevgi nasıl anlatılır?

Sevgi, her şeyden önce samimiyetle anlatılır. Ezberlenmiş cümlelerle değil, hissedilenle. Bazen bir “seni önemsiyorum” demekle, bazen bir mesaj atmakla, bazen de sadece göz teması kurmakla… Herkesin sevgi dili farklıdır; kimisi dokunarak, kimisi konuşarak, kimisi de emek vererek ifade eder. Önemli olan, o dili fark etmek ve kullanmaktan çekinmemektir.

Daha da önemlisi, sevginin önce kişinin kendisiyle kurduğu ilişkide başlamasıdır. Kendi duygularını kabul edemeyen, kendine şefkat göstermeyen birinin sevgiyi özgürce ifade etmesi zordur. Çünkü insan, kendine izin verdiği kadarını başkalarına sunabilir.

Bu noktada sevgi, bir sonuç değil bir süreçtir. Öğrenilen, gelişen ve derinleşen bir deneyimdir. Ve belki de en çok pratik gerektiren duygudur.

Bugün kendimize şu soruyu sorabiliriz: Sevdiğimi gerçekten gösterebiliyor muyum? Yoksa hissettiklerimi saklayarak kendimi mi korumaya çalışıyorum?

Belki de artık sevgiye yeni bir alan açmanın zamanı gelmiştir. Daha az korkarak, daha az hesaplayarak, daha çok hissederek…

Çünkü sevgi, paylaşıldığında çoğalır. Ve en çok da ifade edildiğinde iyileştirir.

Sevgiyle